Kickboxing, Sanda, MMA

10381994_733847583327425_5891118603464432414_n

SANDA

Sanda – w języku chińskim oznacza wolną walkę; „San”– wolna, „Da” – walka. Sanda ma bardzo długą historię w chińskich sztukach walki. W ciągu kolejnych wieków, zmieniały się zasady oraz nazewnictwo wolnej walki. Jako dyscyplina sportowa, zaczęła rozwijać się w Chinach pod koniec lat 70’, kiedy to rząd postanowił eksperymentalnie wprowadzić sanshou (oznacza „wolną rękę”, dokładnie – „San” – wolna, „Shou” – ręka), jako nową dyscyplinę, na trzech chińskich uczelniach. Określono przepisy, zaczęto organizować lokalne zawody oraz szkolić sędziów. Pierwsze oficjalne reguły walk sportowych Sanshou wprowadzono w Chinach w 1982 roku. W tym okresie, sformalizowaną i zatwierdzoną oficjalnie nazwą systemu sportowych walk pełno kontaktowych kung-fu/wushu zostało Sanshou.

Tradycyjnie w Chinach, walki sanda rozgrywane były na Leitai – specjalnie zbudowanej platformie, na około której w dawnych czasach, powbijane były włócznie. Najlepsi zawodnicy szkół kung-fu/wushu rywalizowali o tytuł najlepszego wojownika. Reguł początkowo nie było, pojedynki nierzadko, kończyły się nawet śmiercią. Z czasem, wprowadzać zaczęto pewne ograniczenia, które miały zmniejszyć  ilość wypadków śmiertelnych. Jednak w Chinach, jeszcze w połowie XX wieku, pomimo zakazu stosowania niektórych technik, często nie można było wyłonić zwycięzcy, gdyż z powodu licznych obrażeń, żaden z zawodników nie był w stanie stanąć do walki finałowej.

W sanda dozwolone jest stosowanie różnych technik walki wywodzących się z chińskiego kung-fu/wushu włącznie z podcięciami i rzutami, co odróżnia tę metodę od zwykłego Kickboxingu. W walkach amatorskich zabronione jest także używanie łokci i kolan. Ze względu na dopuszczenie tych wszystkich technik, zwłaszcza rzutów i podcięć, walki są bardzo widowiskowe, a zawodnicy startujący w nich muszą wykazać się wszechstronnością i bardzo dobrym przygotowaniem technicznym oraz kondycyjnym. Zawodnicy walczą podobnie jak w kickboxingu w rękawicach bokserskich i kaskach. Dodatkowym zabezpieczeniem są ochraniacze na korpus. Najwyżej punktowanymi technikami są wypchnięcia po za platformę, wysokie rzuty i kopnięcia w pancerz. Juniorzy walczą w metodzie Qingda – walkach w niepełnym kontakcie, z ograniczonymi technikami rzutów i technikami na głowę.

choy_fee_fut_polska_fight_club-sanda

KICKBOXING

Słowo kick oznacza po angielsku „kopnięcie” lub „kopać”, boxing oznacza „boks”. W większości języków stosuje się angielską nazwę „kick-boxing” (zwykle dostosowaną fonetycznie i ortograficznie do danego języka) na określenie ogółu dyscyplin sportowych, w których walczy się głównie za pomocą kopnięć oraz ciosów bokserskich (we Francji w tym znaczeniu używa się określenia boxe pieds-poings). Jest to jednak uproszczenie, gdyż sporty walki takie jak boks tajski, chińskie sanshousavateboks birmański, a także niektóre odmiany taekwondo (głównie ITF) i karate, mimo że wykazują wiele cech wspólnych z kick-boxingiem, a ich przedstawiciele startują również w turniejach tej dyscypliny, są w gruncie rzeczy odrębnymi sportami walki.

W ścisłym znaczeniu tego słowa określenie „kick-boxing” odnosi się do dyscyplin rozwiniętych przez Japończyków (kick-boxing japoński) i przez Amerykanów (kick-boxing amerykański) w latach 60. i 70. XX wieku. Na określenie amerykańskiego kick-boxingu używa się też nazwy full-contact karate lub w skrócie „full contact„.

henryk_piwowar

Rywalizacja sportowa odbywa się wg licznych regulaminów i formuł, wśród których można wyróżnić między innymi:

  • full contact: dozwolone są wszystkie techniki nożne i bokserskie powyżej pasa, z minimalną liczbą 8 kopnięć podczas rundy, jeśli zawodnik nie zada 8 kopnięć traci 1 punkt; nie wolno kopać kolanem ani uderzać łokciem; walka odbywa się na ringu bokserskim, standardowo trwa 3×2 min.
  • low kick: dozwolone są wszystkie techniki bokserskie oraz kopnięcia do wysokości głowy, nie ma minimalnej liczby kopnięć na minutę, nie wolno kopać kolanem ani uderzać łokciem; walka odbywa się na ringu, standardowo trwa 3×2 min.
  • K-1: formuła wprowadzona i spopularyzowana przez japońską organizację K-1, dozwolone są wszelkie techniki bokserskie, obrotowe uderzenia pięścią, kopnięcia oraz ciosy kolanami, bez względu na wysokość; nie wolno uderzać łokciem; walka odbywa się na ringu, standardowo trwa 3×3 lub 5×3 min.
  • thai boxing: złagodzona wersja tradycyjnego muay thai; dozwolone są wszelkie techniki bokserskie, obrotowe uderzenia pięścią, kopnięcia oraz ciosy kolanami, bez względu na wysokość, a także rzuty, podcięcia i walka w klinczu; nie wolno uderzać łokciem; walka odbywa się na ringu.
  • se:mi contact formuła nastawiona głównie na szybkość zawodników; walka jest przerywana i punktowana po każdym czystym trafieniu przeciwnika; ograniczona siła uderzeń; walka odbywa się na tatami, wyjątkowo na ringu, standardowo trwa 3×2 min.
  • light contact: forma walki ciągłej w której zawodnicy muszą wykazać się umiejętnością walki technicznej; walka odbywa się na ringu, parkiecie lub tatami, standardowo trwa 3×2 min.
  • light kick: forma walki ciągłej z kopnięciami od uda w górę oraz ograniczoną siłą uderzeń; walka odbywa się na ringu, parkiecie lub tatami.

MMA

Mieszane sztuki walki (MMA, Mixed Martial Arts) – dyscyplina sportowa, w której zawodnicy sztuk i sportów walki walczą wręcz przy dużym zakresie dozwolonych technik. Mieszane sztuki walki wyrażają jeden ze współczesnych kierunków rozwoju sztuk walki – zapewnienie widowiska sportowego, w którym walka toczy się przy jak najmniejszych ograniczeniach, ale jednoczesnym zminimalizowaniu ryzyka śmierci i poważnych, trwałych obrażeń ciała.

Rywalizacja toczy się zarówno w stójce, jak i parterze. W typowych walkach MMA dozwolone są rzuty, ciosy pięściami, kopnięcia, dźwignie, duszenia. Zabronione są natomiast techniki stwarzające znaczne niebezpieczeństwo dla zdrowia zawodników. W regulaminach większości organizacji czy zawodów zakazane jest zwykle: gryzienie, zahaczanie (wkładania palców w otwory fizjologiczne, np. usta czy nos), atakowanie genitaliów, oczu i krtani, uderzanie głową, uderzanie w kręgosłup, stosowanie dźwigni na małe stawy, czyli palce. Często organizatorzy wprowadzają dodatkowe ograniczenia, zabraniając np. ciosów łokciami, dźwigni na kręgosłup, dźwigni skrętowych na kolana, wykonywania rzutów skutkujących upadkiem rywala na głowę albo kopnięć w parterze.

O wyniku walki decyduje nokaut (również techniczny), poddanie się oraz, jeśli walka nie zakończyła się przed czasem, decyzja sędziów. W zależności od regulaminu danych zawodów niekiedy dopuszczalnym rozstrzygnięciem może być też remis.

Walki odbywają się na zwykłym ringu bokserskim lub na ringach różnych kształtów otoczonych siatką, która zapobiega wypadaniu zawodników poza miejsce walki (potocznie zwanymi „klatkami”). Ośmiokątny ring używany przez UFC jest określany „oktagonem” (The Octagon − nazwa jest zastrzeżonym znakiem towarowym).

Zawodnicy zawsze muszą posiadać ochraniacze na zęby oraz rękawice (zwykle cienkie, umożliwiające chwytanie). Niekiedy dopuszcza się również stosowanie nagolenników lub ochraniaczy na kolana.

2015_03_sanda_mma

 

 

 

 

 

 

 

choyleefutpolska_sandakickboxing